2014

 

Mensenrechtenquiz 2014 op zaterdag 6 december

quiz 2014Voor de tiende keer werd de quiz georganiseerd.
Zoals elk jaar werd er massaal ingeschreven. Zo’n 45 ploegen namen het tegen elkaar op. Dit jaar was er ook veel hulp, zowel bij de voorbereiding als bij het afbreken.
Hiervoor onze welgemeende dank!
Een moeilijk punt blijft echter de prijzen. We hebben nogal wat dezelfde prijzen die jaar na jaar aangeboden worden en het is absoluut noodzakelijk dat het niveau wat opgekrikt wordt. Daarom willen we nog eens een beroep doen op jullie. Heeft er iemand iets liggen dat voor hem/haar nog weinig waarde heeft maar dienst kan doen als prijs, geef het door aan Mady.
De kans is ook groot dat we wat prijzen zullen moeten aankopen bv. wijn, cd’s, … Als er iemand is die mogelijkheden ziet om dit vrij goedkoop te doen, horen we dit graag: Christine


Schrijfmarathon 2014

Voor de eerste keer nam Amnesty Vlaanderen deel.
Hier gaan we kort in op de deelname van de Gentse groepen:
· regio Gent nam deel via de jaarlijkse mensenrechtenquiz. Er werden ruim 30 brieven ondertekend
· groep 159 hield een schrijfactie in de Vooruit.
Het was een groot succes. Omwille van de begrafenis van Luk De Vos kwam er veel volk de Vooruit binnen en zo goed als iedereen die aangesproken werd schreef of ondertekende een brief (ook zo goed als allemaal niet-Amnesty mensen)
· groep 153: schrijfactie in de les Praktijk maatschappelijk assistent van Inge Vanroose.
Een aantal studenten uit het eerste jaar sociaal werk aan de Hogeschool Gent hebben deelgenomen aan de schrijfmarathon. Naar aanleiding van de cases werd er gediscussieerd over de mensenrechten en hebben een 20-tal studenten een brief geschreven.
Deze discussie was een leuke oefening en ook het effectief actie ondernemen in de klas was voor velen een stimulans om deel te nemen.


Onze man in Boston

Ik was eind oktober een week in Boston en kon vaststellen dat het er allemaal is. Met ‘het’ bedoel ik alles wat een mens tot Amerika-hater kan maken. Denk aan leeghoofdige TV-shows (hebben wij ook, maar zij zijn begonnen), maniakale standaardisering, en achterstevoren gedragen baseballpetjes.
Boston is gelukkig verder een oogstrelende stad met een verbluffende skyline: tegelijk hypermodern, maar met eerbied voor de historische erfenis. Je ziet er achttiende eeuwse kerkhofjes tussen wolkenkrabbers. En musea, boekhandels, pubs…

AI BostonGenoeg toeristische informatie. Ik was er om deel te nemen aan de (even ademhalen) Algemene Vergadering van de Noordoostelijke Regio van Amnesty USA. Deze regio omvat tien deelstaten; denk aan een gebied zo groot als Duitsland. Dan zijn vierhonderd aanwezigen niet eens zoveel, maar het draagt anderzijds bij tot het besef dat Amnesty best wel een ‘grote’ organisatie is.

Een paar dingen zou ik op onze vergaderingen toch liever niet zien gebeuren:
– Spreekkoren die de aanwezigen zouden moeten aanmoedigen (een beetje zot als je weet dat het om overtuigde leden gaat).
– Uitvoerige omhelzingen waar elke spreker op wordt onthaald.
– Een jaarlijks uitgereikte prijs aan de beste activist of groep (wat een saccochengevecht zou dat bij ons opleveren).
En toch zijn er die dingen waaraan je ziet dat je bij Amnesty-activisten bent – en dus een beetje thuis. Er is de al dan niet gespeelde animositeit tussen New Jersey en New York (daar kunnen wij in Gent ook wel iets van, en ik bedoel dan niet tegen New York).
Er is de scepsis tegenover de beslissing om ‘full spectrum’ te gaan, die onze werking zou bedreigen. Voorzichtig optimisme ook over de globale prioriteiten, ontgoocheling dat de afschaffing van de doodstraf geen prioriteit meer zal zijn voor Amnesty. En verder zijn het natuurlijk zoals wij activisten, met een afkeer voor onrecht en de wil er iets tegen te doen.
De vergadering ging door één dag na de publicatie van het rapport over Ferguson. De Amerikaanse sectie neemt werk over de mensenrechtentoestand in eigen land zeer ernstig. In een debat de avond voordien kwamen Amnesty-stafleden overigens getuigen over hun betrokkenheid bij Ferguson. Ze hadden er op vraag van de lokale overheid inleefsessies georganiseerd over hoe om te gaan met woede. Nu ben ik geen liefhebber van ludieke toestanden, maar ik moet toegeven dat ik onder de indruk was van hun moed om letterlijk in de vuurlinie te staan.
Verder was ik bijzonder onder de indruk over de organisatie. Vierhonderd aanwezigen, met plenaire sessies en meer dan tien workshops – en de hele dag geen enkel probleem qua timing.
Zelf mocht ik een sessie geven over samenwerking tussen Amnesty-groepen uit verschillende landen. Na een aarzelende start kwamen de tongen los. Er werden groepjes gevormd die met eigen voorstellen kwamen en een zestal aanwezigen was bereid om het komende jaar verder na te denken.
Zeggen dat we al een concreet plan hebben, zou overdreven zijn. Maar er komt een werkgroep met leden uit beide continenten – en misschien Thailand. We gaan (dat stond al vast) tijdens de Gentse Feesten samenwerken rond de doodstraf, waarover later meer – en we zoeken naar een manier om aan de samenwerking een zekere permanentie te verlenen.

Ik ben niet als americanofiel teruggekeerd, maar keer graag volgend jaar terug. Met een paar goede adresjes, want ook dat is Boston.

Luc


Zondag 19 oktober: brunch van groep 153

Moe maar gelukkig waren de leden van Amnesty groep 153
op 19 oktober

Onze jaarlijkse brunch was weer een succes. Buurtcentrum ‘De Vaart’ zat goed vol. Het is een weekendje hard werken maar het is eigenlijk ook een stuk ‘teambuilding’ (modewoord) voor de groep. We doen het in elk geval liever dan leuren met kaarsen en vergaren zo onze fondsen om een jaar brieven te schrijven (er gaan toch zo’n 60 exemplaren per vergadering de deur uit!) en om onze groepsbijdrage te betalen. Onze achterban is zeer trouw en het doet erg veel deugd om ‘supporters’ uit verschillende hoeken (ook geografisch) te zien verschijnen; soms mensen die we een jaar lang niet zagen. We zijn druk in de weer en kunnen dus niet altijd met iedereen een ‘klapke’ doen of zeer inhoudelijk werken (enkel een petitie hebben we aangeboden). Er kwam via een nieuwe gaste wel nog een samenwerking met Lokaal Dienstencentrum ‘De Regenboog’ uit de bus: vanaf 2015 gaat onze groep daar trimestrieel een schrijfactie begeleiden. Of hoe quiches, hartige slaatjes en zoete happen ook actiebereidheid kunnen genereren…
Op naar de volgende editie.

Sophie


Zondag 5 oktober: optreden van Norbert Detaeye

Wereldburger ontmoet wereldorganisatie.

Detaeye concert 2014Norbert De Taeye en Amnesty International, ooit moesten hun wegen mekaar kruisen. Dat dat ook nog in Gent gebeurde, ligt in dezelfde logica. Wereldburger ontmoet wereldorganisatie in wereldstad. Misschien is dat laatste wat overdreven, maar op sommige vlakken heeft Gent toch een beetje die allures. De topontmoeting vond plaats op 5 oktober in zaal Miry van het Conservatorium waar de Gentse pianist een benefiet aperitiefconcert gaf voor Amnesty International.

En Detaeye had er zin in met zijn programma Storry ville New Orleans, een kleine geschiedenis van de Crescent City aan de hand van muziek. Het was gelijktijdig een ode aan een hele reeks artiesten die op hun manier hun stempel drukten op blues, jazz en gospelmuziek. Een kleurrijke stoet van typetjes, leuk geschetst door Detaeye waarna hun muziek virtuoos werd vertolkt.
Door het optreden getuigde Norbert opnieuw van zijn sociaal engagement, een rode draad doorheen zijn carrière. Zo stichtte hij een muziekmediatheek in de Universitatea Transilvania van de Roemeense stad Brasov. Hij werd er ereburger, een ereteken dat hij trouwens ook van New Orleans kreeg.
Bij een goed glas wijn en zelfgemaakte hapjes door de Amnesty vrijwilligers werd er naar goede traditie nog wat nagepraat. De zondag was nog jong.

Josse Abrahams


Zondag 21 september: Ontbijt van groep 61

ontbijt gr61 2014


Gentse Feesten 2014

Sint-NiklaaskerkHet Amnesty-Gentse Feestenteam sloeg opnieuw haar tenten op in de Sint-Niklaaskerk.
Dit jaar konden we beroep doen op de goede diensten van het Landenteam Colombia, dat in samenwerking met het secretariaat voor ons een fototentoonstelling maakte.
Onderwerp was de vredesgemeenschap in San José de Apartadó, zoals de naam doet vermoeden een gemeenschap die weigert deel te nemen aan het gewapend conflict. De leden dragen geen wapens en verlenen op geen enkele wijze diensten aan het leger of de gewapende groepen.
Zoals te voorzien zijn deze laatste hier niet mee ingenomen. De voorbije  twintig jaar zijn bijna 200  leden van de Vredesgemeenschap  gedood; van onderzoek is nauwelijks sprake geweest.

Naast de Vredesgemeenschap waren ook de campagnes tegen foltering en verkrachting het voorwerp van petities.
De Sint-Niklaaskerk is zeer in trek bij (vooral Spaanstalige) toeristen, die de vertalingen (Engels, Frans, Spaans) zeer apprecieerden. De locatie werkte positief op de bezoekers; zelfs de collaborateur van het seizoen (een Oostfronter, deze keer) gedroeg zich beschaafd.
Dank aan allen die de permanentie hebben bemand, het secretariaat en het LCT Colombia.

Luc

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>