2015

 

Schrijfmarathon in Gent op donderdag 10 en zaterdag 19 december

schrijfmarathon 2015Op mensenrechtendag 10 december werd de schrijfmarathon in Gent plechtig geopend in de centrale bibliotheek in het bijzijn van schepen Tine Heyse, de voormalige en de huidige gouverneur van Oost-Vlaanderen en zangeres Eva De Roovere. We stonden er met een ruime stand met brieven en kaartjes en er werd massaal deelgenomen. Voor de actievoerders was dit een zeer motiverende dag.
En dit kan ook gezegd worden van de actie van groep 159 in de Vooruit. Ook daar werden honderden brieven en kaartjes geschreven.
Op enkele jaren is deze schrijfmarathon uitgegroeid tot een jaarlijks hoogtepunt en sinds dit jaar speelt AI Gent er ook een grote rol in.


 

Optreden van harmonie Vrank en Vrij in Nazareth op zondag 6 december

Dat was nog eens een onverwachte meevaller.
De harmonie Vrank en Vrij, die in de hoogste categorie van de blaasmuziek speelt, bood Amnesty International aan om de opbrengst van hun programmaboekje van hun jaarlijks optreden in ontvangst te nemen. Dit jaar was de titel ‘One world’, concert voor verdraagzaamheid en er werden stukken gespeeld van o.a. Dirk Brossé.
Omdat Nazareth gelegen is tussen Gent en Deinze werden zowel AI Gent als AI Deinze gecontacteerd en werd de opbrengst (enkele honderden euro’s) verdeeld. We willen de harmonie hartelijk bedanken.


 

Mensenrechtenquiz in dienstencentrum Gentbrugge op zaterdag 5 december

quiz 2015Er was vooraf opgeroepen om wat meer aandacht te besteden aan de prijzen en dat had succes.
We willen iedereen bedanken die zijn best gedaan heeft om voor mooie prijzen te zorgen.
Het was, natuurlijk, weer een moeilijke quiz maar zoals elk jaar was er een grote opkomst, wat discussies maar vooral veel waardering voor onze quizploeg.
Alleen willen we vragen de quiz iets minder lang te maken zodat de mensen, die daarna nog alles moeten opruimen, toch op een christelijk uur kunnen gaan slapen.


 

De Algemene Vergadering van de NO-regio van de Amerikaanse sectie door onze verslaggever

Boston, 7 november 2015
De Algemene Vergadering van de noordoostelijke regio van de Amerikaanse sectie stond dit jaar voor een stuk in het teken van wat professionals (en zij die slaatjes eten of naar ‘Borgen’ kijken) een beetje pedant de ‘sex work policy’ en anderen een beetje stout het hoerenvraagstuk noemen.
Iemand had namelijk een resolutie ingediend waarin Amnesty werd opgeroepen het dit jaar op de ICM besliste standpunt te herzien. Weg met decriminalisering dus: pooiers, klanten en meisjes van plezier (m/v) in het gevang – of liever: dit zou geen standpunt moeten zijn van Amnesty.
Nu is het zo dat als een van de vijf regio’s een resolutie aanneemt, deze moet gestemd worden door de nationale Algemene Vergadering – en dàn een standpunt wordt van de Amerikaanse sectie. Vandaar de aanwezigheid van nogal wat leden van Raad en Secretariaat, om nog te zwijgen van volmachtstemmen.
Het werd een emotioneel debat. Want waar doe je het meeste kwaad mee: door te pleiten voor decriminalisering (en mogelijk de georganiseerde misdaad in de kaart te spelen) of door je principieel op te stellen (zodat prostituees die het slachtoffer worden van geweld nergens naar toe kunnen)?
Er werd gesmeten met voorbeelden in het buitenland (voorstanders van de resolutie hadden het zelfs over de ‘verlichte’ landen in Europa die klanten aanpakten). Anderen haalden alles uit de kast om het leed van de betrokkenen in de verf te zetten.
Uiteindelijk hebben de indieners van het voorstel nipt verloren; als het van de Noordoostelijke Amerikanen afhangt kan ‘Londen’ haar gang gaan.
Wat overigens niet betekent dat er iets zal gebeuren met de zo omstreden ‘policy’. Het zou niet de eerste keer zijn dat iets met veel lawaai wordt aangekondigd (denk aan armoedebestrijding) en dan onder de mat wordt geveegd.
Ik moest daar aan denken toen ik een ‘Don’t follow me’ bijwoonde, een sessie over de bedreiging van privacy. Een advocate zette de problematiek uiteen, had het dramatisch over wat er op het spel staat – en stelde dan de lopende Amnesty-actie voor: een petitie tegen scholen en universiteiten die het internetgebruik van hun leerlingen controleren. Dat staat niet echt in verhouding met wat op het spel staat en doet Amnesty nog maar eens lijken op een supermarkt van alle denkbare goede doelen – met veel lege rekken.
Maar ik kan me de vergadering niet beklagen. Ook dit jaar kon ik alleen maar het organisatietalent van de deelnemers (vijftien gelijktijdige sessies en niemand gaat over tijd) bewonderen. Het blijft een belevenis honderden soortgenoten bij elkaar te zien en de permanente ‘markt’ van verschillende teams is iets dat ik zou durven aanbevelen voor activiteiten van onze sectie. Brieven en petities tekenen kost geen moeite en getuigt toch van iets meer engagement dan poseren voor een foto.
Luc


 

Brunch van groep 153 in De Vaart op zondag 18 oktober

brunch gr153 2015Moe maar gelukkig poseren de leden van Groep 153 voor hun groepsfoto van het jaar.
Ruim 120 mensen genoten van het brunchbuffet op 18 oktober en konden enkele petities ondertekenen.
De trouwe supporters waren weer heel tevreden en wij bekaf, maar onze penningmeester straalde.
Sophie


 

Ontbijt van groep 61 in het Elisabeth-huis op zondag 4 oktober

ontbijt gr61 2015 1ontbijt gr61 2015 2

 

 

 

 


 

Gentse feesten 2015

Gentse Feesten 2015Dit jaar stonden de mensenrechten in Oeganda in de kijker. De autoriteiten zijn in aanloop naar de verkiezingen van 2016 overgegaan tot het uitvaar­digen van wetten die het voeren van oppositie ernstig beknotten. Bovendien worden onder invloed van evangelische groepen de rechten van vrouwen en homoseksuelen geviseerd.

Als gevolg hiervan is het geweld tegen deze groepen in een sfeer van straffeloosheid kunnen toenemen.
Amnesty wil de betrokken activisten en organisaties een hart onder de riem steken door een solidariteitsactie. De bezoekers konden een korte steunbetuiging neerschrijven om wenskaarten, die via Londen naar Oeganda worden gestuurd.

We konden opnieuw op de gastvrijheid rekenen van de St.-Niklaaskerk. Verder konden we beroep doen op de diensten van een ‘Gentenaar’, genaamd Scott Langley. Scott is een fotograaf en gedreven Amnesty-activist, die in Ghent, New York woont. Ghent is een stadje van een kleine 5000 inwoners, met een eerder conservatief bestuur. Maar hij heeft het voor elkaar gekregen tegelijk met ons een fototentoonstelling te organiseren. Hij heeft er de lokale pers mee gehaald en hopelijk is dit de eerste van vele samenwerkingen.
Rest mij nog alleen iedereen te danken voor de samenwerking: de mensen die instaan voor het organiseren van activiteiten in de St.-Niklaaskerk, het LCT Grote Meren en niet te vergeten iedereen die heeft ingestaan voor de opstelling en het opvullen van de dit jaar wel zeer grillige shiftlijsten.
Luc


 

Regionale ledenavond in Multatuli op zaterdag 16 mei

Filip Reyniers, directeur van IPIS, een onafhankelijk onderzoeksinstituut gevestigd in Antwerpen (en vrijwilliger bij Amnesty International), gaf uitleg over het werk van IPIS, in het bijzonder over de cartografische analyse om de onderliggende drijfveren van conflicten aan te tonen. Hij lichtte enkele recente onderzoeken in het gebied van de Grote Meren toe.
Na de interessante lezing werd nog wat verder gediscussieerd en daarna genoten de aanwezigen, zoals altijd, van een lekkere maaltijd.


 

Hondurese nacht op zaterdag 21 maart

Hondurese nachtDe Noche Hondureña in het kader van Belmundo was een groot succes: een aangrijpende getuigenis van een vakbondsvrouw over de werkomstandigheden van de suikerkappers en fijn feestje met Hondurese Jazz.
Onze bijdrage vanuit Amnesty was bescheiden, maar toch zijn er een vijftal petitiebrieven voor de bescherming van een met de dood bedreigde journalist richting autoriteiten van Honduras vertrokken.


 

Leerstoel Dave Eggers op dinsdag 17 maart in Vooruit

EggersVooraf hoorde ik dat Dave Eggers ietwat timide was, iemand die niet de grote aandacht wou, die ook liever op een boot verbleef dan in een mooi, groot hotel. En het begin van zijn lezing was ook een beetje aarzelend maar daarna gaf hij, voor een bomvolle zaal, een zeer interessante en persoonlijke lezing. Hij had het over de manier waarop zijn verschillende activiteiten, dikwijls door externe oorzaken, in elkaar overgegaan waren. Want naast een zeer succesrijk schrijver van zowel fictie als non-fictie is hij ook een echte mensenrechtenactivist wat blijkt uit zijn inzet voor lokale schoolprojecten in de USA (zowel met ScholarMatch, dat kansarme studenten aan een beurs helpt als met 826 Valencia, dat schrijfcursussen geeft aan jongeren van 6 tot 18 jaar oud) en zijn werk voor McSweeney’s, een onafhankelijke uitgeverij in San Francisco die hij zelf oprichtte. Naast een maandelijks magazine publiceert de uitgeverij ook Voice of Witness, een serie boeken waarbij, door gebruik te maken van mondelinge overlevering, mensenrechtenschendingen over de ganse wereld geïllustreerd worden.
Tijdens de receptie was Dave Eggers zeer toegankelijk en veel aanwezigen hebben hem of Mimi Lok, directeur van ‘Voice of Witness’ die hem vergezelde in Gent, kunnen spreken.


 

Bezoek aan lokaal dienstencentrum De Regenboog
op 13 maart 2015

Het liep geen storm in dienstencentrum De Regenboog maar er waren 4 aandachtige toehoorders. Ze namen de 20 brieven (2 acties: één voor mensenrechtenactivisten in Colombia en één naar Netanyahu) wel mee en zorgden dat die ondertekend werden en op de post gingen.
Onze groep 153 zal daar 2x per jaar een schrijfactiemoment begeleiden en gedeeltelijk ook sponsoren.

Sophie


 

Karen Moeskops in Sint-Martens-Latem op 4 maart

schemaDertig aanwezigen kwamen op uitnodiging van de Amnestygroep van Sint-Martens-Latem luisteren naar Karen Moeskops, de directeur van de Vlaamse sectie, die is meegegaan op High Level Mission naar Oekraïne en Rusland.
Bij een High Level Mission is de Secretaris-Generaal van Amnesty aanwezig, wat deuren doet openen bij media en politici. Voor de directeuren uit ‘veiligere’ secties die meegaan is het een kans te zien hoe hun collega’s in de loopgrachten moeten werken. We moeten daarbij niet meteen denken aan een schoolreis (‘Kijk eens wat een schattig kleine bureautjes’), maar het moet confronterend zijn de verhalen te horen over dagelijkse intimidaties.
Zo kon de Russische directeur droogweg vertellen hoe twee cameraploegen onaangekondigd het kantoor kwamen binnengestormd. Eén ploeg filmde het secretariaatspersoneel, tegelijk smeet een andere ploeg pornografische foto’s op het bureau en filmde die. Om het plaatje compleet te maken wreef een handlanger met een natte doek over het hoofd van de directeur, wat een hoge mate van opwinding moest suggereren.
Het heeft de directeur, in een vorig leven bouwvakker, niet eens overstuur gemaakt.
De missie werd uitgelegd aan een schema van de Nederlandse sectie dat de werking van Amnesty in enkele stappen illustreert.
De eerste stap is verontwaardiging over onrecht, wat in dit geval gaat van het bloedbad in Maidan tot de recente moord op een Russische oppositieleider. De directeur had kennis gemaakt met iemand die sinds 2001 had vastgezeten en na jarenlange briefschrijfacties was vrijgekomen.
Een tweede stap was de meest delicate: onpartijdig onderzoek en rapportering. Amnesty had wereldwijde aandacht gekregen met satellietbeelden die aantoonden dat Russische troepen Oekraïne binnenvielen. maar het bericht van mensenrechtenschendingen begaan door het eigen kamp kwam zeer ongelegen voor de Oekraïense sectie.
Wereldwijde actie betrof in dit geval de internationale campagne voor de Olympische Spelen in Sotchi. Amnesty sprak zich zoals gebruikelijk niet uit voor een boycot, maar vroeg aandacht voor de mensenrechten daar. Driehonderdduizend handtekeningen bewezen dat de boodschap overkwam.
Het lobbywerk bestond uit een onderhoud met de eerste minister van Oekraïne over de nood aan een onderzoek naar de verantwoordelijken voor het bloedbad in Maidan. Met de Russische autoriteiten was er geen contact; die moeten blijkbaar nog vertrouwd worden met High Level Missions.
Bij persconferenties en contacten met lokale organisaties werd de delegatie geconfronteerd met de emoties van de gesprekspartners. Engagement is allerminst vrijblijvend in de regio en de kritische berichtgeving heeft pijn gedaan.
Maar Amnesty heeft een megafoonfunctie. Door onze sterkte zijn we in staat aandacht wat langer vast te houden – en een objectieve kijk op het conflict te brengen.
De laatste stap in het schema is natuurlijk ‘resultaten’, te weten een verbetering op vlak van mensenrechten. Het zou overdreven zijn te zeggen dat we al zo ver zijn. Op termijn zullen we toch alleen resultaat krijgen door samenwerking met de lokale organisaties en activisten, het publiek maken van mensenrechtenschendingen en het voorkomen dat het verleden vergeten wordt.


 

Debat Big data op 1 maart

Big dataMooie opkomst voor het debat over privacy op zondag 1 maart georgansiseerd door Groep 160.
Een 50-tal mensen kwam opdagen en vooral ook, mooie inhoud.
Er was veel variatie in de tussenkomsten van sprekers en vragen van publiek.
Met dit debat werd de komst voorbereid van de Amerikaanse auteur Dave Eggers die twee weken later de Mensenrechtenleerstoel van de UGent en Amnesty International bekleedde. Met zijn boek De Cirkel beschreef hij een wereld die de privacy-lat steeds lager legt en die steeds realistischer lijkt te worden.
Erik Mannens van de UGent en Iminds gaf een sterke en toegankelijke presentatie over de betekenis van big data. Willem De Beuckelaere, voorzitter van de Privacycommissie schetste de juridische uitdagingen aan de hand van een aantel concrete dossiers. Journalist Kristof Clerix van de website en magazine Mo* spande zich sterk in om alles op het niveau van de gebruiker en de burger te brengen.

Josse

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

En nog een WordPress site